Week 22 maart t.e.m. 27 maart

Begin deze week profiteerde ik van het paasverlof om enkele dagen naar Zanzibar te gaan. Eerst ging ik de trip samen met Majija doen maar omdat Majija’s beurs het zogezegd niet toeliet ging ik er dan naar alleen op uit trekken. Op het laatste moment bleek dan dat Eline, Rowling en Tine een dag vroeger zouden vertrekken en gingen we dus samen met zijn vieren zondagmorgen de boot nemen, zondagmiddag eigenlijk want ondertekende vergat zijn paspoort. Zoals alles voor toeristen in Tanzania zijn er ook voor de boot verschillende mogelijkheden alsook verschillende sjacheraars om de tickets aan de man te brengen. Uiteindelijk slaagden we er wel in om een vrij goedkoop ticket te bemachtigen voor een behoorlijk veilige boot. Na een tocht van drie uur kwamen we aan in de haven van Stown Town.

De hoofdstad van Zanzibar is naast een toeristische trekpleister best wel nog een aardige en gezellige plek. De plek doe zeer oosters aan en dat is ook niet verwonderlijk omdat het merendeel van de Zanzibari niet van Bantoe maar van Arabische origine is. Volgens mensen uit het Tanzaniaanse vasteland zijn de mensen van de Pemba stam (Arabisch-Bantoe) niet betrouwen. Wat wel aardig is in Zanzibar is natuurlijk de rijke historiek die de stand herbergt maar ook het feit dat de mensen al aan blanke toeristen gewend zijn en dus minder staren. Negatief hieraan is dat de verkopers wel dubbel zo hard proberen je in hun kraampje binnen te krijgen. De prijzen van dit eiland zijn vergeleken met het Tanzaniaanse vasteland zeer hoog en dit geeft me een minder fijn gevoel bij mijn verblijf. Alleen al het feit dat men dollars altijd prefereert boven Tsh. wijst op enige geldklopperij. Een dagje strandliggen geeft me de nodige kreeftallures en op de laatste dag van mijn verblijf neem ik ’s ochtends zeer vroeg de dalah dalah om terug in Stown Town de Spice tour aan te vangen. De tour brengt me naar de welbekende kruidenplantages waar een groot deel van de wereldproductie vandaan komt.
Het is zeer interessant om eens de welbekende kruiden te zien die wij westerlingen normal enkel uit plastieken potjes kennen. Alsook geeft het zicht op het lange proces van onderhoud voor er eigenlijk maar geoogst kan worden. Ten vroegste is dit 3 jaar en dit voor kaneel waarvoor de schors van de boom moet worden geschraapt. Dit lange proces geeft ook de reden voor de zo dure prijs van specerijen.
In de namiddag bracht ik een bezoek aan het huis der wonderen waar het museum is ondergebracht. Na mijn bezoek wandelde ik nog eens door Stown Town en later nam ik de boot terug naar Dar.

Op woensdag is er de laatste lesdag voor de examens. Ik stel ze dan ook volledig in teken van herhaling en remediering. Die middag toont het regenseizoen zich van zijn lelijkste kant. Tijdens maart heeft het regenweer zijn hoogtepunt en dat is er nu wel aan te zien. Elke dag regent het nu voor een uur of twee. Maar de watermassa die dit teweegbrengt is aanzienlijk. Wegen en velden worden herschapen tot hippo-pools waar zelf krokodillen hun weg zouden in kwijt geraken. De laatste schoolbus rijdt zich dan ook vast in deze modder. Door telkens gas te geven graaft de chauffeur zich telkens dieper te modder in. De 4wheeldrive is blijkbaar kapot. Na lang sleuren, graven en trekken krijgen we het gevaarte terug uit de modder. TIA zegt uncle sefu met een glimlach op zijn lippen. Door modder gezegend keer ik terug naar de Nursery school

Week 18/ 03 tem 22/ 03

De laatste lesweken gaan in. Het is soms verrassend hoe de tijd sneller gaat wanneer je het ergens gewend raakt. Stillaan begin ik te beseffen dat mijn verblijf in Tanzania niet meer lang duurt. Na de prachtige trip naar Mikumi vorig weekend vangt een korte lesweek aan. De week stel ik voor wiskunde volledig in teken van herhaling. Ik hoop dat de resultaten van de examens er zullen mogen wezen. Eerlijk gezegd heb ik serieuze inspanningen gedaan om de leerlingen tot inzicht te brengen. Op vlak van vocational skills heb ik een behoorlijk harde breuk gedaan met hetgeen de leerkrachten de kinderen keer op keer aanleren, elk jaar opnieuw. Terwijl vocational skills beschreven staat als een praktisch vak wordt het toch gortdroog en saai gegeven. Maar ja, ik mag eigenlijk al blij zijn als het wordt gegeven. Op woensdag was er weer een zondvloed in New Era. Wanneer de regen hier valt, valt ze serieus uit de lucht. De regen verandert het schoolpleintje in een grote modderpoel. Sports and Games wordt dus wijselijk afgelast. Omdat het vervangen door zwemmen wat lullig zou zijn worden de leerlingen terug naar klas gebracht. Ik neem de oudste klassen samen voor een activiteit.

Woensdagavond ging ik na de examens typen terug naar de meiden in Tandika. Wanneer ik met de dalah dalah Mwenge bereik was het echter moeilijk om een rit naar Tandika te vinden. Ik nam dan maar een naar Kariakoo om zo dichter bij te komen. Kariakoo is echter een niet zo veilige buurt. Ik was dus maar al te blij als ik voor K/Koo een andere dalah dalah kon nemen. Die avond gaan we naar de Irish Pub en ja je hebt die hier blijkbaar ook in Afrika. De Ieren zijn wijdverspreid over de wereld maar de enige echte Ier die ik hier kon vinden is waarschijnlijk de cafebaas. Met zijn moddervet accent kondigde hij de karaokeliefhebbers aan. Samen met Rowling en de meiden maakten we er een gezellige avond van.

De volgende ochtend had ik echter minder geluk. Wanneer ik het verblijf van de meiden verliet nam ik voor een kort eindje de dalah dalah tot waar ik beter een rechtstreekse dalah dalah kon nemen om Kim te ontmoeten in Posta (Dar center). Wanneer ik de dalah dalah wou instappen houdt er iemand de deur voor mij open zodat ik op het nog vrije zitje vooraan kon gaan zitten. Omdat dit al een paar keer gebeurd is had ik er het eerste moment niet veel erg in. Ik ging zitten zoals ik het meestal doe, met mijn hand op linkerzak waar mijn gsm zit. Wanneer de dalah dalah echter stopte om wat mensen uit te laten voelde ik iemand in mijn zak graaien. Een hand kwam van tussen de leuningen en de persoon verlaat al rennend de dalah dalah. Iedereen schreeuwde en de chauffeur werd genoodzaakt te stoppen. De collega van de chauffeur liep achter de dief maar wat later moest deze terugkeren met de boodschap dat hij bang was zelf te worden bestolen of geslagen. Ik ging dan maar wijselijk een andere dalah dalah nemen en wisselde gegevens uit met een student die de dief blijkbaar kende en ging proberen mijn SIM kaartje terug te krijgen. De volgende dag kan ik een nieuwe gsm kopen en ontmoette ik de student Michael terug bij Mwenge. Hij had met een geducht verhaal mijn kaartje kunnen terugkopen. Ik bedank hem uitbundig en kon me op deze manier heel wat heen en weer geloop besparen. Gelukkig voor de dief gebeurde er niet wat er soms gebeurt in Dar wanneer mensen een dief kunnen vatten. Omdat diefstal zo frequent is en de politie vrijwel machteloos is nemen de mensen het heft in eigen handen. Wanneer een dief op heterdaad betrapt wordt wordt hij soms doodleuk gestenigd of gevangen in een autoband en levend verbrand. Gelukkig voor de dief kon hij dus vlug weglopen. Maar in sommige delen van Dar zoals Kariakoo is diefstal zo dagelijks dat mensen het volledig zat zijn.

Later die week op vrijdag genoot ik van een dagje Bagamoyo met Kim en Majija. Het deed me deugd de plek op een tragere manier te bezoeken. Ons vervoermiddel was namelijk de fiets. Daarmee was mijn wens om te fietsen in Afrika al in vervulling gegaan. We bezochten de oude restanten van moslimgraven in Kaule en we genoten van de rustieke omgeving van Bagamoyo die me veel aangenamer aandeed dan het drukke Dar. Op de terugrit bezochten we een mamba(krokodil) farm.
De omgeving van Bagamoyo is gekend voor zijn vele kunstenaars en geschiedenis en dit is ook te zien in de vele kunstwerken langs de weg naar de site. Vele studenten en vrijwilligers in Bagamoyo en dit zorgt ook terug voor een fijne, gezellige sfeer. Ik kom zeker nog een derde keer terug naar deze plek. Maar voor de rest van de korte vakantie staat misschien het mooie Zanzibar op het programma.

Bezoek aan Mikumi National Park

Vier uur rijden van het drukke Dar is een rustieke en prachtige plek waar de Afrikaanse reuzen het voor het zeggen hebben.
Voor een keer laat ik de beelden het verhaal doen…